Aktualne wydanie nr 4/2016

Kierownik Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, analizując stan techniki kryminalistycznej w kraju, postanowił przejąć nadzór nad technikami kryminalistyki, jak to miało miejsce w latach wcześniejszych (do 2007 r.). Cel, jaki wytyczyło sobie CLKP, nie był łatwy, ponieważ należało wystandaryzować czynności techników kryminalistyki, opracować system doboru funkcjonariuszy do służby w technice kryminalistycznej oraz wypracować system oceny pracy komórek i techników kryminalistyki.

Nowoczesne rozwiązania techniczne coraz odważniej wkraczają w pracę realizowaną przez wszystkiego rodzaju służby. Jedną z takich technologii jest zestaw do obrazowania miejsca zdarzenia z powietrza, składający się z drona na bazie quadrocoptera, kamery rejestrującej obraz oraz aparatury sterującej. Użytkowanie tego zestawu pozwala na znaczną poprawę pracy praktycznie w każdym pionie funkcjonalnym instytucji odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego. W równej mierze mogą z niej korzystać pion prewencji, kryminalny czy dochodzeniowo-śledczy. Tematem niniejszego artykułu będzie przedstawienie możliwości wykorzystania drona w powiązaniu z innymi urządzeniami technicznymi podczas realizacji oględzin miejsca zdarzenia.

Kilkuletnie prowadzenie postępowań w sprawach o wypadki drogowe nasuwa wiele istotnych, choć wydawałoby się oczywistych kwestii, na które należy zwrócić szczególną uwagę w czasie realizacji czynności procesowych na miejscach zdarzeń. Niektóre z nich dotyczą ujawniania, dokumentowania i zabezpieczania śladów, inne opisu użytego mianownictwa, czy właściwej kontroli stanu technicznego pojazdów (w zakresie możliwym do zrealizowania na miejscu zdarzenia lub w miejscu zabezpieczenia procesowego).

Utworzenie zespołów do identyfikacji ofiar nie było w przeszłości nawet tematem rozmów w Republice Czeskiej (wcześniej Czechosłowacji). Identyfikacja ofiar katastrof odbywała się z wykorzystaniem nieetatowych zespołów zadaniowych lub grup roboczych. Nigdy wcześniej, mimo jasnej rekomendacji Interpolu co do konieczności utworzenia krajowych zespołów DVI, nie powstała żadna zorganizowana jednostka, która specjalizowałaby się w identyfikacji dużej liczby ofiar i działała na podstawie poświęconemu tej tematyce programu szkolenia.

Wskazówki i komentarze opracowane przez wykładowców CSP

Zmieniona rzeczywistość prawnokarna, spowodowana nowelizacją Kodeksu postępowania karnego z dnia 11 marca 2016 r. [1], zrodziła liczne pytania przedstawicieli podmiotów realizujących obowiązki z zakresu przeciwdziałania zjawisku przemocy w rodzinie o możliwości podejmowania działań na rzecz ochrony prawnej interesów osób pokrzywdzonych oraz kierunki prawnego oddziaływania na sprawców przemocy wobec swoich najbliższych. Problemy te były zgłaszane częstokroć podczas szkoleń z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Odpowiadając na wyżej określone potrzeby, autorzy niniejszego artykułu przedstawiają najważniejsze, ich zdaniem, zagadnienia z tego obszaru, tak aby umożliwić podmiotom zaangażowanym w przeciwdziałanie przemocy domowej nabycie i poszerzenie umiejętności interpretacji norm prawnych regulujących omawianą problematykę. Autorzy mają jednocześnie nadzieję, że uzyskana w ten sposób wiedza przyczyni się do zwiększenia skuteczności przeciwdziałania przemocy w rodzinie ze strony instytucji i organizacji służbowo lub zawodowo zajmujących się tą tematyką.

Najważniejszą w Polsce formacją zapewniającą bezpieczeństwo i porządek publiczny jest Policja. Nie znaczy to jednak, że w wypełnianiu zadań związanych z tak rozległym obszarem aktywności powinna działać samodzielnie i bez współdziałania z innymi podmiotami. Naturalnym partnerem dla Policji jest wojsko, pomimo tego, że głównym zadaniem Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest ochrona państwa i społeczeństwa przed zewnętrznym zagrożeniem militarnym[1]. Wynika to między innymi z hierarchicznej struktury Sił Zbrojnych, skoszarowania żołnierzy i ich dyspozycyjności, manewrowości pododdziałów oraz także możliwości użycia specjalistycznego sprzętu[2]. Przy wykonywaniu niektórych zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa wsparcie ze strony wojska wydaje się nieodzowne, choćby z racji braku faktycznych możliwości przeciwdziałania danemu zagrożeniu przez funkcjonariuszy Policji (np. przy zwalczaniu aktów przemocy z wykorzystaniem statków powietrznych)[3]. Wybrane jednostki Wojsk Specjalnych reprezentują natomiast taki sam lub lepszy poziom wyszkolenia od policyjnych jednostek antyterrorystycznych i mogą wykonywać bardzo podobne zadania4.